เมื่อวันอาทิตย์ที่ 2 มีนาคม เป็นวันสุดท้ายในการเดี่ยวไมโครโฟนครั้งที่ 7 ของเฮียโน้ส อุดม แต้พานิช
และเราก็เป็นหนึ่งในผู้รับสารแห่งความสุขใน สกาลาร์ ฮอลล์ รอบบ่ายสองโมง (รอบรองสุดท้าย)

เราอุตส่าห์รีบตื่น นั่งรถจากอีสเทิร์นตั้งแต่ 9 โมงกว่า ๆ เพราะเกรงว่ากรุงเทพจะรถติด เพราะมันเป็นวันเลือกตั้ง
เผื่อทดเวลาบาดเจ็บไว้หลายชั่วโมง สรุปลงโลตัสอ่อนนุช มองดูถนนตอน 11 โมงกว่าที่เคว้งคว้างไปด้วยมวลสารไนโตรเจนแล้วอยากจะปลื้นตาออกมาสะอื้นไห้
เมื่อเป็นอย่างนั้นเราจึงสำเหนียกได้ว่าควรหาอะไรทำเพื่อฆาตกรรมเวลาที่มากมาย ก็เลยเข้าไปหาอะไรกินในโลตัสก่อน คำตอบคือ แมคโดนัล
ฟาดฟู้ดสุดยอด ไม่เข้าใจว่ากระทรวงเกษตรทำการแบนแมคหรืออย่างไร ? หาผักซักนิดดดไม่มี เวลาคนแถบตะวันตกเขาขี้กันนี่
เขาไม่ต้องเอาคีบหนีบแล้วลากออกมาจากก้นหรอ ? เอาเถอะ .. บ่นไปผักไฮโดรโพนิกก็ไม่ได้งอกขึ้นมาบนชุดอาหารเช้าของแมคเสียหน่อย

พอท้องอิ่ม . . . หนังตาก็เริ่มหย่อน เลยปูเสื่อนอนกันกลางแมค (เพ้อเจ้อใหญ่ละ = =')

กลับมาที่ความจริง . .
พอท้องอิ่มก็เริ่มเดินทางต่อ นั่งบีทีเอสไปสยาม แล้วก็เดินวนมันอยู่แถวนั้น เดินเลาะไปมาบุญครอง มาโผล่อีกทีที่สยามดิส
เดินจนลูกสะบ้าจะเคลื่อนลงมาเป็นตาตุ่มที่สอง  เดินถึงประมาณ บ่ายโมงกว่า ๆ ก็ไปสกาลาร์กัน สิ่งแรกที่เห็นคือป้ายคอนเวิร์ดที่ชมพูตอแหล ๆ ตั้งอยู่ตรงทางเข้าสกาลาร์





พอขึ้นบันไดไปก็เจอผู้คนมากมาย มีผลงานงาม  ๆ ไอเดียแหล่ม ๆ ของเฮียโน้สวางขายเต็มไปหมด แต่ละโซนก็ตั้งชื่อได้จิกกัดสังคม
อย่างโซนที่ขายหนังสือผลงานอุดมแต้ พานิช ที่มาเซลล์กันกระหน่ำ 33.0899 % (จะมีทศนิยมหลายตำแหน่งหาสวรรค์อะไรก็ไม่ทราบเฮีย - -)
ทั้งเก่าแบบที่หาซื้อไม่ได้อีกแล้ว และทั้งของใหม่เต็มไปหมด ก็ได้ถูกตั้งชื่อว่า ลดใหญ่เราไม่ชอบ เราชอบลด mini (เรื่องจิกกัดขอให้บอกน่ะ)

และโซนกลางที่ขายตุ๊กตาไส้ไหล ก็เขียนป้าย ใหญ่ ๆ เท่าฝาบ้าน ' SALE ' ลดราคากันอย่างหน้าด้าน ๆ . .

แล้วก็มีโซนคอนเวิร์ด ที่เป็นลายการออกแบบของเฮียโน้ส เห็นแล้วเพิ่มกิเลสตัณหา แต่วันนั้นไม่ได้เอาเงินไป แทบทรุดลงกับพื้นแล้วดิ้น ๆ

"กูจะเอาาาาาาา T____________________T "

มองมาอีกด้านเป็นกระเป๋าผ้าลดโลกร้อนเดี่ยว 7 .. แต่ขอโทษเห็นราคาแล้วเรายอมให้โลกร้อนค่ะเฮีย
แล้วก็มีพวกเสื้อ หมอนอิง สมุดไดอารี่ ริชแบนด์สีตอแหล (เขียว กับ ชมพูแบบแสบตับอ่อน) และอีกเยอะแยะมากมาย
เดินดู ฝ่าดงคน ดงตีนมากมายไปเรื่อย ๆ แล้วเราก็เหลือบไปเห็นตู้สีชมพูตอแหลเช่นเดียวกับป้ายหน้างานและสีริชแบนด์ มีผ้าปิดอยู่
ข้างบนเขียนว่า "ตู้ฝากคำพูดถึงอุดม แต้พานิช" (ราว ๆ นี้หล่ะ) .. อ้ะ เอาซะหน่อย = ='
เดินเข้าไปเจอปุ่มแดง ๆ มีคำอธิบายเขียนว่า มองกล้องตรงหน้า แล้วให้กดปุ่มเมื่อต้องการพูด แล้วกดอีกทีเพื่อหยุด
ขอโทษที่หน้าตาไม่ดี เลยต้องเสริมความงามก่อนจะกดปุ่มพูด .. และมารู้ทีหลังว่า อิคำอธิบายที่มันติดไว้ข้าง ๆ ปุ่มมัน ...

"ตอแหลสิ้นดี !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

จริง ๆ แล้ว กล้องมันถ่ายอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าเอ็งจะกดหรือไม่กดปุ่มแดงเลว ๆ นั่นก็ตาม !!!
เออ เจริญหล่ะกู ไม่น่าหลวมตัวเข้าไปเลยจริง ๆ Q_Q !!

แล้วที่ฮากว่านั้น คือหลังจากเขาเปิดประตูให้เข้าไปนั่งตามที่นั่งที่จองไว้แล้ว ไอ้ภาพบนจอยักษ์คู่ข้าง ๆ เวที
มันกำลังฉายภาพในตู้นั่น !!! มายก๊อดดดดดดดดดดดดด .. ได้แต่ภาวนาว่าจะไม่มีภาพเรา
นั่งดู นั่งเสียวไปเรื่อย ๆ รอเวลาแสดง . .. มันจะมีอยู่กลุ่มนึง เขาไปจัดทรง จัดท่าทางตามปกติ ก่อนกดปุ่ม ..
แล้วก็ค้างอยู่ท่านั้นนานเกือบ 30 วิ .. เอ่อ  คงเกิดการเข้าใจผิดอะไรบ้างอย่าง ?





เดชะบุญ ... มนุษย์ชาวโลกกลุ่มนั้นคงคิดว่าเป็นตู้สติกเกอร์ -_,-
(กร๊ากกกกกกกกกกก. ฮากันลั่นฮอลล์  )



แล้วการแสดงก็เริ่มขึ้นด้วยเสียงกลองชุด ตุ้ง ๆๆๆๆๆๆ !! ... เป็นจังหวะพร้อมไฟที่กระพริบหลังม่านใหญ่
แล้วเฮียแกก็ออกมา ..  แน่นอนว่าเสียงปรบมือดังสนั่น แล้วเฮียก็เริ่มยิงมุกแรก

"ผมดีใจมากที่ได้กลับมายืนบนเวทีนี้อีกครั้ง"

แล้วอุดม แต้พานิชก็ก้มลงกราบบนพื้นเวที (เสียงปรบมือฮึ่มเชียว ..)

อินเทรนมากเฮีย .. แน่จริง ๆ


เราจะไม่ขอเล่ารายละเอียดอะไรมากมายเกี่ยวกับการเดี่ยวครั้งนี้นะคะ : ]
แต่เรารู้อย่างเดียวคือ เสี่ยงคุก เสี่ยงตารางกันทั้งฮอลล์ =_=;;;

ตั้งแต่เริ่มเดี่ยว ยันตอนร้องเพลงแรพเสียดสีการเมือง แถมทิ้งท้ายอีก ...

"เปิดไฟให้สว่าง ๆ พวกเราต้องมารับผิดชอบร่วมกัน"
เฮ่ยยยย ! นี่กูเสียเงิน 2500 เพื่อเอาขามาแหย่คุกหรือนี่ !! คึ ! ...


มันเป็นการนั่งฟังคน ๆ นึงพูด ที่มีความสุขมากที่สุด  เราได้เห็น ได้พบกับไอดอลตัวเป็น ๆ มันรู้สึกปลื้มจนบอกไม่ถูกน่ะ
แม้จะเป็นระยะเวลาที่ยาวนานถึง 4 ชม. 16 นาที แต่เรารู้สึกเหมือนมันเพิ่งผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว
(ยกนาฬิกาขึ้นมาดู . . โออ ! 6 โมงกว่า ปกติมันต้องเลิก 5 โมง เฮียแกแถมให้เป็นชม. แถมมีพักเบรคให้ไปปัสสาวะอีกต่างหาก)

เรารักนม อุโด้ส !!!!!!!!!!!!

yeah baby , ต๋งหม่งเหมียวขื่อ .. (ปล่อยมันๆ -_-")

 ใครที่มีจิตสำนึก ... กรุณาอย่าไรท์ หรือ copy แผ่นเดีี่ยว 7 เลยนะคะ
การทำงานแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มีทั้งการเตรียมงาน ความคิด แรงงาน ฯลฯ
การที่คุณจะเอามันใส่เครื่องไรท์แล้ว เบิร์น มันง่ายนิดเดียว ... ง่ายนิดเดียวจริง ๆ
แต่การที่คุณจะเลือกที่จะไม่ทำมัน ก็ง่ายนิดเดียวเช่นกัน

เพียงแต่คุณมีจิตสำนึกเท่านั้นเองค่ะ ...
"สิ่งที่คนเราสอนกันไม่ได้ ก็คือ จิตสึกนึก" นะคะ

ขอบคุณค่ะ : ]

edit @ 3 Mar 2008 22:41:03 by {CODE;4079}